<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<SGDTEKST>
<p>280</p>
<p>39STE ZITTING — 17 MEI.</p>
<p>VIL Burgerlijk</p>
<p>Wetboek.</p>
<p>(Beraadslaging over de ITde Iloofd-afdeeling van het Ontwerp )</p>
<p>manifester leur volonté, les fils on filles mineurs de vingt-un ans ne peuvent contracter mariage sans le consentement du conseil de famille."</p>
<p>Do heer Kcnipcr zegt zich te voegen bij het denkbeeld van den heer VAN HEK KEMP; art. 138 doelt niet alloen op meerder­jarigen, maar ook op minderjarigen, de inhoud kan dienaan­gaande niet den minsten twijfel overlaten. En dit zoo zijnde, vervallen alle redeneringen omtrent de beweerde noodzakelijkheid der verwijdering van dit artikel. Wat aangaat art. 155 van het tegenwoordige Wetboek, do aldaar bedoelde afwezendheid is eeno geheel andere dan die, opgegeven in art. 138 van het Ontwerp. In het eerste is sprake van eene regterlijk uitgemaakte afwezend­heid, en in het laatste van eene eenvoudige tijdelijke verwijde­ring, die de ouders in de onmogelijkheid doet verkeeren spoedig van hun gevoelen omtrent het aangaan van een huwelijk te doen blijken. Do gevallen niet gelijk zijnde, is mitsdien de daaruit getrokken conclusie onjuist.</p>
<p>De heer Lief m ans wedorlegt het gesproken o door den heer KlMPER in de laatsfe plaats, betreffende het regt verstand, aan het voorschrift van art. 155 van het tegenwoordig Wetboek te hechten. Volgens zijne meening is eene bloote lezing van dat artikel voldoendo, om do onjuistheid der bewering van dien spreker te doen gevoelen. Dat artikel toch doelt niet op e'én, maar op drie gevallen van afwezendheid; het eerste, namelijk, wanneer bij eene regterlijke uitspraak de afwezendheid is uitge­maakt; het tweede, wanneer nog maar een onderzoek aangaande de afwezigheid aanhangig is; het derde, eindelijk, wanneer geen geding bestaat en geen vonnis gewezen is, een geval, met dat van art. 138 gelijk staande. Maar wat hiervan ook zijn moge, zoo art. 138 ook mhidnfarujen betreft, en in dien zin kan uit­gelegd worden, dan blijft hij ook daartegen om de hoofdzaak gestemd. De heer Kcinper merkt op, dat de heer LIEFMANS het woord: encore, in art. 155 Code Civil heeft over het hoofd gezien. Hot bestaan van het geding wordt verondersteld, al is er nog geen vonnis gevallen.</p>
<p>De heer Kcvphins oit de vrees, dat de beraadslaging, voort­gezet wordende op de wijze als nu plaats heeft, niet tot het be­oogde doel zal leiden. In behandeling is het 12de punt der conclusie, en dit is voorgesteld in do onderstelling dat do artt. 134 en 135 van het onderwerp zouden zijn aangenomen. Dit nu is niet geschied, terwijl daarenboven tegen den inhoud van art. 138 bedenkingen van onderscheiden aard zijn in het midden gebragt. Neemt men nu alleen een besluit, in welken zin, ook over liet 12de punt, dan zal nog niets beslist zijn omtrent al de onderwerpen die besproken werden. Om die roden gelooft hij : dat het niet dan gepast is om do beraadslaging over geheel het art. 138 te voeren, en niet uitsluitend over de vraag: of do daarin aan den regter toegekende magt al dan niet beperkt zal worden? Hij doet mitsdien het voorstel van den tot nu toe ge­volgden weg af te wijken, on die behandeling, hetzij nu dan wel later, te doen plaats hebben.</p>
<p>Do Voorzitter geoft, naar aanleiding van het door don heer BETPHIHS gedano voorstel, in overweging om de beraadslaging over art. 138 van het Ontwerp in zijn geheel te openen.</p>
<p>De heer Xieolaï zegt van gevoelen te zijn, dat hoi noodig is die beraadslaging voor het oogenblik niot te voeren, maar die uit te stellen tot aan do beslissing over den familie-raad.</p>
<p>Meer­derjarigen mogen , zijns inziens, do toestemming van afwezige ouders ontberen, en behoeven geeno verdere tusschonkomst. Iets anders is het geval met minderjarigen. Wanneer deze eene echt-vorbindtcnis willen sluiten moet, naar zijn oordcel, do voogd zonder medewerking van den familie-raad zijne goedkeuring niet kunnen geven noch weigeren. Daar alles dus afhangt van het besluit ten aanzien van do familie-raden te nemen, acht hij het wenschelijk dat onderwerp gelijkelijk met dat voorkomende in art. 138 ie behandelen.</p>
<p>Do Voorzitter zegt van oordeel te zijn, dat de nu voorge­slagen wijze van raadpleging, waarbij van de ée'ne zaak naarde andere verwezen, en de beslissing over het de'ne punt, van die over een ander afhankelijk gemaakt wordt, volgens zijne mee­ning, eeno gevaarlijke strekking heeft, en tot het stichten van verwarring leiden moot. Acht hij zoodanige verwijzing reeds op zich zelve niet wenschelijk, hij gelooft die in het onderhavig ge­val</p>
<p>onnoodig to zijn, daar hij niot inziet dat er verband tusschon het ondorwerj) in dit artikel en de quaestie van aan familie-raad bestaat. De heer Liefiiians beantwoordt do tegenwerpingen van den VOORZITTER, en verklaart van gevoelen te zijn, dat volstrektelijk vooraf omtrent de zaak der familie-raden een besluit genomen moet worden, en dat men zich daaromtrent behoort te verstaan. Geschiedt dit niet, dan zal het, meent hij, onmogelijk wezen het leerstuk tot het verleenon of weigeren van toestemming tot het aangaan van een huwelijk in gevallen van afwezondhoid van ouders vast te stollen ; want voor meerderjarigen kan hot artikol niet gelden bij de aanneming van het stelsel der acten van eer­bied; terwijl, zoo in dat artikel ook de minderjarigen betrokken zijn, dit voorschrift, zonder eene beslissing omtrent do familie­raden, geene waarde heeft, llij voor zich blijft van meening dat art. 155 van het tegenwoordig Wetboek behoort in de plaats te worden gesteld, welk denkbeeld overeenstemt met verschil­lende adviezen van don Staatsraad, terwijl het ook bepalingen, geheel overeenkomstig met de praktijk, inhoudt.</p>
<p>De heer Kcnipcr beantwoordt den vorigen spreker, en geeft te kennen dat art. 155 van het tegenwoordig Wetboek, naar zijn oordeel niets inhoudt, waardoor het zich boven art. 138 van het Ontwerp onderscheidon zou.</p>
<p>De heer Trentesaux maakt de opmerking, dat de taak des regters is om te oordeelen en te vonnissen ; die taak wordt hem ochter bij dit artikel niet tor vervulling opgedragen, aangezien hij daarbij wordt aangewezen om den afwezenden ouder te ver­vangen. Dit gaat hom te ver, en om die reden zal hij zich tegen het artikel verklaren.</p>
<p>De heer Dotrenge zegt het tweede lid van art. 138, waarbij verklaard wordt dat meerderjarigen de toestemming hunner ouders niet noodig hebben, wanneer dezen niet binnen het gebied van den Staat woonachtig zijn, te kunnen aannemen, omdat dit zakelijk overeenstemt met, en in den geest is van, het beginsel der acten van eerbied. Het eerste lid gewaagt van afwezenden défait,</p>
<p>of'van afwezenden de droit. In het eerste geval, wanneer er sprake is van eene tijdelijke afwezendheid, mag, meent hij, geen inbreuk op de ouderlijke magt worden gemaakt; en, in het laatste geval bij «ene regterlijk uitgemaakte .afwezendheid, is, ten aanzien van minderjarigen, het artikel nutteloos, daar deze staan ouder do voogden, of hen, die do ouders vervangen, voor wolken, gelijk het artikel bedoelt, de regter toch niet kan op­treden. Hij komt terug op het oordeel door de 7de Afdeeling, waarvan hij lid uitmaakte, met betrekking tot dit artikel uitge­sproken , en eindigt mot te vorklaren dat de Vergadering daar­omtrent niet van haar gevoelen kan doen blijken, alvorens eene beslissing omtrent de familie-raden zij genomen, waarop hij met nadruk blijft aandringen.</p>
<p>De heer van Cronihrugghe uit de meening, dat men over het \2de punt van conclusie, thans in behandeling, de verklaring inhoudende, dat men de bij art. 138 aan don regter toegekende magt moet beperken, niet kan stemmen zonder eene voorafgaande behandeling van den gcheelen inhoud daarvan. Daaromtrent merkt hij op, dat men onderscheid moot maken tusschen hetgeen het ten opzigte van meerderjarigen en van minderjarigen bedoelt. Ten aanzien van de eersten, erkont hij van oordeel te zijn, dat hot artikel niet het aangenomen stelsel der acten van eerbied, niet is in overeenstemming. Niettomin zou hij in bedoold geval van afwezigheid, verlangen dat meerderjarigen, die de toestemming hunner ouders tot het aangaan van een huwelijk niet binnen korten tijd kunnen bekomen , door tusschonkomst van een over-heidspersoon tot vervulling hunner wenschen zouden moeten ge-r.iken. En bij minderjarigen moet do wijzo van behandeling der zaak, meent hij, afhankelijk gesteld worden van de beslissing over do vraag, wie de ouders vervangen zal, en van het al of niet bestaan der Jamilie-radcn f</p>
<p>Do heer Trentesaux zegt ten twocdemale te mooten wijzon op do omstandigheid, dat de regter alleen vermag een oordeel te vellen, of als bevrediger tusschen beido to komen; maar den ouder niet behoort to vervangen, gelijk in dit artikel wordt voor­geschreven.</p>
<p>De heer van «1er Kemp zegt niot te kunnen modewerken tot inwilliging van het verlangen, door sommigen geuit, om thans, bij golegonheid der beraadslaging over hot 12de punt</p>
</SGDTEKST>
