<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<SGDTEKST>
<p>Vel lx.</p>
<p>9</p>
<p>Eerste Kamer.</p>
<p>3DE ZITTING. — 20 SEPTEMBER.</p>
<p>MededeeUng van ingekomen stukkeu.</p>
<p>5de ZITTING.</p>
<p>ZITTING VAN VRIJDAG 20 SEPTEMBER.</p>
<p>(GEOPEND TEN 11 URE.)</p>
<p>Ingekomen : missive van den Minister van Binnenlandsche Zaken, houdende kennisgeving der benoeming van den</p>
<p>Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal; verslag over de landbouwkundige school te Groningen.— Beraadslaging over en aanneming van het ontwerp-adres van antwoord op de Troonrede.</p>
<p>Voorzitter: de heer Phïlipse.</p>
<p>Tegenwoordig, met den Voorzitter, 25 leden, te weten de heeren : Blankenbeym , Beerenbroek, de Villers de Pité, van Rhemen vau lihemenshuizen , Taets van Amerongen , Ilartsen , Hartevelt , van Meeuwen , van Heeckeren van Wassenaer, van Nispen van Pannerden , Cremers , Rijsterborgh , van Beeck Vollenhoven, van Andringa de Kempenaer, Fransen van de Putte, van Golt-stein van Oldenaller , Boreel van Hogelanden , van Eysinga , van Sasse van Ysselt, Huydecoper van Maarsseveen, Tonckens, Bosch van Drakestein , Schimmelpenninck van der Oije en van Aylva van Pallandt;</p>
<p>en al de heeren Ministers.</p>
<p>De notulen van het verhandelde in de vorige zitting worden gelezen en goedgekeurd.</p>
<p>De Voorzitter deelt mede, dat zijn ingekomen: a. eene missive van den Minister van Binnenlandsche Zaken , ten geleide van een afschrift van het Koninklijk besluit, houdende benoeming van den heer G. C. J. van Reenen tot voorzitter der Tweede Kamer gedurende het zittingjaar 1861—1862; b. eene missive van denzelfden Minister, ten geleide van een exemplaar van het door dr. W. C. H. Staring uitgebragt verslag over de Landbouwkundige School te Groningen.</p>
<p>Aan de orde is de behandeling van het ONTWERP-ADEES AAN DEN KONING TOT BEANTWOORDING DER TROONREDE.</p>
<p>De beraadslaging over de algemeene strekking van het adres wordt geopend.</p>
<p>De heer Fransen van de Putte: Mijnheer de Voorzitter, er is steeds, ook in de Vergadering, verschil vau zienswijze over de troonrede, of men die bloot te beschouwen hebbe als eene for­maliteit, eene pligtpleging, dan wel voor hetgeen ook ik, naar mijn bescheiden oordeel, daaraan meen te moeten toeschrijven. Ik meen toch, dat eene troonrede de strekking moet hebben, om ons den geest en den zin vau het Bestuur te doen kennen en ons als gids te zijn op den weg, dien dat Bestuur wenscht te betreden. Als zoodanig meen ik dat de troonrede behoort te be­vatten mededeelingen van belangrijken aard, gezigtspunten waarop het bestuur zich denkt te rigten. Wanneer ik daaraan de troon­rede ter toetse breng, dan kan ik niet zeggen dat ze mij geheel bevredigt, niet omdat er te veel woorden in de troonrede staan, maar omdat ik er niet in aantref groote, belangrijke onderwerpen, waaromtrent ik liever had gehad dat het Bestuur zijne zienswijze had te kennen gegeven, en omdat ik, als ik het zeggen mag, daarin te veel aantref dat aanleiding geeft tot nog meerdere vragen, en dat had kunnen voorkomen worden. Ik mis onder andere mededoeling van belangrijke gebeurtenissen, zoowel met betrekking tot het buitenland, als voornamelijk tot onze overzeesche bezit­tingen. Ik mis daarin bijv. de kracht van het Bestuur die daar noodig is. Ik lees toch in do 4de paragraaph van de troonrede, aan het slot: » Wanneer Ik echter let op de vernieuwde blijken van dapperheid en trouw door de zee-en landmagt gegeven, mag Ik de toekomst met vertrouwen te gemoet zien." Ik meen nu te mogen vragen , of dat vertrouwen op de zee-en landmagt vol­doende kan gerekend worden om de Oost-Indien te besturen, te behouden, welvarend te doen zijn. Ik ben van meening dat hier die zaken , die daar aangewezen worden, secondair zijn, maar dat een zelfstandig bestuur in Oost-Indie de grootste steun, het uitgangspunt moet wezen om de rampen te herstellen welke de koloniën getroffen hebben, om die koloniën op te beuren, te on­dersteunen en de middelen aan te wijzen en ten uitvoer te leggen tot herstel van die rampen, om er rust en welvaart te doen heersenen. Er is nu op handen eene periode van overgang van bestuur , en ik wil dus daarover op het oogenblik niet verder uitweiden en alleen den wensch uiten dat de nieuw gekozen Gouverneur-Ge­neraal niet alleen aan de verwachting van het algemeen moge beantwoorden , maar inzonderheid de keuze van den Koning niet beschamen. Ik doe ten andere opmerken dat in de 7de paragraaph van de troonrede met geen woord wordt gewaagd van den handel. Immers er staat alleen: ofschoon de toestand van den scheeps­bouw nog niet is verbeterd, is het getal schepen in de vaart niet afgenomen. De scheepvaart — dit is het betoog — bleef op de­zelfde hoogte, en tot adstructie wordt gezegd: de in-, uit-en doorvoer neemt gedurig toe, alhoewel voor het tegenwoordige de verwikkelingen in Noord-Amerika daarop een ongunstige» invloed uitoefenen. Do scheepsbouw is een onderwerp van groote belang­stelling, maar ik geloof almede secondair voorden handel De vraag is: gaat de groote bron van welvaart vooruit onder al die omstandigheden; is zij stationair; is zij teruggaande? Ik meen uit het betoog en de adstructie te moeten opmaken, dat do be­doeling is, dat het hier den handel geldt. Maar dau is het bewijs voor dat betoog niet juist gekozen. Wanneer gezegd wordt, dat de scheepvaart op dezelfde hoogte bleef, dan is dit eene vergelij­king van den laatsten tijd met den jongst verloopene. Het tweede betoog is, dat de in-, uit-en doorvoerrouten niet zijn verminderd; ook dit is eene vergelijking op dezelfde grond­slagen. Maar hoe kan nu een overzigt van één jaar, waarin wij een winter hadden van vijf maanden, een juiste maatstaf zijn? Vele schepen konden niet binnenloopen, andere moesten binnen-gaats blijven; hoe kan dus dit betoog tot bewijs dienen van do stelling, dat de scheepvaart op dezelfde hoogte bleef?</p>
<p>De Voorzitter: Ik moet den geachten spreker herinneren, dat thans aan de orde is de beraadslaging over de algcmeone strekking van het adres van antwoord en niet over de bijzondere zinsneden der Troonrede.</p>
<p>De heer Fransen van de t-'uttc : Ik meen dat deze rede­nering vereischt werd tot betoog dat de strakking van het adres van antwoord mij niet bevredigt en meen dus in de orde te zijn. Het adres heeft mij ook niet bevredigd, omdat ik in eene vol­gende paragraaph molding vind gemaakt vanVle werkimr van wetten</p>
<p>Deze missives worden voor kennisgeving aangenomen en besloten om het verslag te doen plaatsen in de boekerij der Kamer.</p>
<p>BIJBI.AD VAN DE NEDEKLANÜSCHE STAATS-COUEANT 1861 1862. I.</p>
</SGDTEKST>
