<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<SGDTEKST>
<p>12</p>
<p>3DE ZITTING. — 20 SEPTEMBER.</p>
<p>I. Ontwerp-adres van antwoord op de Troonrede.</p>
<p>(Beraadslaging.)</p>
<p>geachte spreker uit Zeeland aan de Commissie verzocht om de door hem aangegeven woorden op te nemen of daarover haar ge­voelen te zeggen ; en dat hij daarvan niet een hepaald voorstel van wijziging gemaakt had, dat aan de discussie zou worden onder­worpen. Door hem , Mijnheer de Voorzitter, zijn diezeltde woor­den als amendement in behandeling gebragt. Ik wenschte te dien opzigte gaarne de juiste bedoeling des sprekers uit Zeeland te kennen.</p>
<p>De heer Fransen van «lc I'utte: Mijne bedoeling was het om eerst het gevoelen van de Commissie te weten omtrent dit denkbeeld. Op de aanmerking van den geëerden Voorzitter, dat die woorden moesten beschouwd worden als een amendement, heb ik gemeend als zoodanig ze niet te mogen terughouden.</p>
<p>De heer deniers, lid der Commissie van Redactie: Despreker heeft dus in de eerste plaats het gevoelen wenschen te kennen van de Commissie. Maar alvorens aan dat verlangen te voldoen, wenschte ik wel des sprekers eigene meening nader te kennen. Is, volgens zijn oordeel, het koningrijk Italië erkend en uit hij den wensch dat die erkenning gunstig voor den handel moge wer­ken ; of gaat hij uit van de onderstelling dat zij nog niet is ge­schied en verlangt hij dat zij zal geschieden in de hoop dat zij gunstig werken zal op onze welvaart ? Beide beteekenissen liggen in zijne woorden. Ik meen niet onbescheiden te zijn, indien ik omtrent een onderwerp, dat nog al van teederen aard is, eene duidelijke uitlegging van des sprekers bedoeling verzoek, alvorens over zijn voorstel een gevoelen te uiten.</p>
<p>De heer Fransen van de Putte: Ik voldoe gaarne aan het verzoek van het geachte lid der Commissie, ofschoon ik bijna vervallen zou in eene tegenvraag. Hij meent dat de erkenning van het Koningrijk Italië nog twijfelachtig is. Het is mogelijk; voor eenige jaren trof het mij te lezen dat de Staats-courant niets officieels bevatte. Later hebben wij gelezen, dat alleen datgene wat op de eerste bladzijde staat of boven de gemengde berigten, officieel is. Dit evenwel is zeker, dat op de eerste bladzijde, van den overigen inhoud van de Staats-courant door eene streep afge­scheiden, do erkenning van het koningrijk Italië is medegedeeld. Daaruit redenerende heb ik eenvoudig den bescheiden wensch ge­uit, dat de betrekkingen van Nederland tot andere mogendheden, waarvan de handel de hoofdzaak is, door de erkenning van het koningrijk Italië mogen worden bevorderd, en ik kan mij geen ander denkbeeld vormen dan dit, dat de Regering in het belang van den handel is toegetreden, en.dus kan het niet ongepast zijn dat, wanneer wij komen in een nieuwen toestand, waarvan geen gewag is gemaakt, de wensch wordt uitgedrukt, dat de goede verstandhouding van Nederland met al de mogendheden daardoor bevorderd en dus niet gestoord worde.</p>
<p>De heer Cremcrs , lid der Commissie van Redactie: De geachte spreker heeft zijne bedoeling niet duidelijk verklaard. Hij heeft op mijne vraag in de eerste plaats geantwoord met eene tegen­vraag. De Commissie kan hem echter omtrent hetgeen geschied is, erkenning of niet erkenning, geen de minste inlichting geven. Indien hij dit wenscht, zal hij zich elders moeten rigten. De geachte spreker meent in de tweede plaats dat het een fait accompli is, dat er eene erkenning heeft plaats gehad. De Com­missie kan hem niet tegenspreken, ook niet volmondig erkennen dat hij gelijk heeft. Ik kan evenmin zeggen wat het gevoelen der Commissie is met betrekking tot de vraag, of de Regering gelijk heeft gehad of niet mot Italië niet te noemen in de troon­rede en omtrent do erkenning niets te zeggen. Dit gaat de Rege­ring alleen aan. Wel weet ik, dat de Commissie in haar midden geen woord van afkeuring heeft gehoord, instemmende met de gevoelens van den geachten spreker uit Zeeland. Ten opzigte van het antwoord was zij dadelijk eenstemmig van meening, dat de behandeling dezer zaak wel tot moeijeljkheden van verschillenden aard zou kunnen leiden, maar dat die behandeling in het buiten­land of' hier, voor ons en voor den vreemde nimmer het minste voordeel zal opleveren, en dat het derhalve raadzaam was niets op te nemen omtrent het onderwerp door den geachten spreker in zijn amendement behandeld.</p>
<p>De heer van Zuylen van iVyevelt, Minister van Buiten-landsche Zaken: Mijne Heeren, ofschoon het in den regel niet de taak is der Regering tusschen beide te treden in het debat tusschen de Commissie van Redactie voor het adres van antwoord en de leden dezer Vergadering, die op die redactie aanmerking maken , geloof ik evenwel dat op dit oogenblik eenige woorden van mijne zijde nut zouden kunnen hebben, en er toe zouden kunnen leiden de zaak, waarover thans gesproken wordt, zoo­danig op te helderen, dat do Vergadering met kennis van zaken</p>
<p>hare stem hetzij voor hetzij tegen hot amendement, dat in beraad­slaging is, zal kunnen uitbrengen. Ik moet een enkel woord zeggen over het verwijt, dat door den geachten spreker uit Zeeland, zoowel bij zijne algemeene be­schouwing als nu in zijne rede over deze paragraaph, tot de Regering is gerigt, dat namelijk in de troonrede omtrent Italië niets voorkomt. Ik stel op den voorgrond, Mijne Heeren, dat de erkenning, waarvan gesproken is en die, naar ik met bevreemding heb vernomen, nog door enkele leden in twijfel wordt getrokken, boven allen twijfel verheven is. Wat toch is er geschied ? Wij hebben in het laatst der maand April van wege het kabinet van Turyn de notificatie ontvangen, dat ten gevolge van een votum, uitgebragt door het Italiaansche parlement, te Turyn vergaderd, Koning Victor Emanuel II voor zich en voor zijne opvolgers had aangenomen den titel van Koning van Italië. Deze mededeeling heeft aanleiding gegeven tot zorgvuldige overwegingen en uitgebreide correspondentie. Die overwegingen hebben er, na verloop van eenigen tijd, toe geleid, dat de Regering te Turyn heeft doen weten, dat Zijne Majesteit de Koning der Nederlanden besloten had aan Koning Victor Emanuel den titel van Koning van Italië toe te kennen. Er komt derhalve (om dit in het voor­bijgaan te zeggen) in het amendement, gelijk het thans luidt, eene onjuistheid voor. Ik vind hier gesproken van de erkenning van het Koningrijk Italië. De erkenning, voor zoover zij heeft plaats gehad, is in deze bewoordingen vervat geweest, dat de Regering van Zijne Majesteit den Koning der Nederlanden, na de even-genoemde notificatie ontvangen te hebben, genegen was aan Koning Victor Emanuel den titel van Koning van Italië toe te kennen. Indien ik den geachten spreker wel verstaan heb, heeft hij zich ook beklaagd, dat aan dat feit geene officiële publiciteit was ge­geven. De spreker heeft voorbij gezien dat in de Staats-courant van 16 Augustus een berigt is geplaatst waarin de gevolgen der erkenning van den Koning van Italië worden geregeld. Ik geloof' ook niet dat bij vroegere gelegenheden eene meerdere officiële publiciteit aan gelijksoortige handelingen is gegeven. Toen de Nederlandsche Regering in December 1852 besloot den tegen-woordigen Keizer der Franschen te erkennen, heeft de Staats­courant , indien mijn geheugen mij niet bedriegt, te dien aanzien niets hoegenaamd vermeld. Ik kan er bijvoegen dat in andere landen, bepaaldelijk in Zweden , dezelfde weg als hier is bewandeld, zonder dat het tot eenige aan­merking aanleiding heeft gegeven. Maar waarom is in de troonrede met geen enkel woord van dat feit gesproken ? Mijne Heeren, toen de Regering den titel van Koning van Italië erkend heeft, wist zij, dat zij eene hande­ling pleegde, die uit zeer verschillende oogpunten zou worden beoordeeld. Zij wist, dat de gebeurtenissen in Italië aan den eenen kant levendige sympathieën groote toejuiching ondervinden, maar aan den anderen kant sterk worden afgekeurd, ja dat er velen in den lande zijn die meenen en beweren, dat hunne dier­baarste belangen ten gevolge van die gebeurtenissen worden be­dreigd en in de waagschaal gesteld. De Regering heeft zich door dat verschil van beoordeeling niet mogen laten terughouden om tot den stap te besluiten dien zij na zorgvuldig onderzoek en op goede gronden meende in het belang van het land te zijn. Maar het was haarpligt, daarbij te ver­mijden wat andersdenkenden kon grieven en kwetsen, of wat tot opwekking van hartstogten kon aanleiding geven. Ik vraag, Mijnheer de Voorzitter, indien in de troonrede het feit ware vermeld geworden, zou de Regering dan niet getoond hebben een bepaald antwoord te willen uitlokken? De Regering kon in de troonrede van die erkenning niet spreken, dan met het doel om daarop een goedkeurend of afkeurend antwoord te ver­nemen, en dan zou zij zich zeker en met regt hebben blootgesteld aan het verwijt van in eene zoo teedere quaestie een twistappel te hebben geworpen in deze en in de andere Kamer. Als het er op aan ware gekomen om in het adres van antwoord een oordeel over de erkenning uit te spreken , zou men dan niet met regt heb­ben kunnen beweren dat de Regering hare taak uit het oog had verloren, die niet strekt om hartstogten op te wekken maar om hartstogten tot bedaren te brengen ? Daarom heeft de Regering er niet van gewaagd. De Regering schuwt de discussie geenszins. Wordt de zaak hier of elders ter sprake gebragt, men zal mij genegen en bereid vinden om te antwoorden; maar de Regering mogt tot die discussie het initiatief niet nemen. Wat nu het amendement zelf betreft, zoo kan, behoudens de onjuistheid die ik de vrijheid heb genomen op te merken , daar­tegen van het standpunt der Regering weinig bezwaar bestaan ; het is de uitboezeming van een wensch, waarin voorzeker ook door de Regering wordt gedeeld ; de Regering kan zich met dien wensch volkomen vereenigcn. Immers die zinsnede zou luiden : » Wy stellen hoogen prijs op Uwer Majesteits verklaring dat do botrek-</p>
</SGDTEKST>
