<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<SGDTEKST>
<p>n</p>
<p>9de VERGADERING. — 29 DECEMBER 1903.</p>
<p>4. Vaststelling der begrooting vau Nederlandsch-Indië voor 1904. (Algemeene beraadslaging.)</p>
<p>op het belang voor de Indische nijverheid, dat stoomketels die hier te lande beproefd waren , ook in Indië zonder nadere keu-ring /ouden worden toegelaten. De Minister antwoordde daarop, dat volgens de bestaande regeling van de verplichte beproeving in ludië zijn vrijgesteld de stoomketels die geplaatst zijn in vaartuigen afkomstig van buiten Nederlandsch-Indië, wanneer die ketels in Nederland onderzocht en beproefd zijn en gebruikt worden in hetzelfde vaartuig waarin /.ü sedert dat onderzoek geplaatst gebleven zijn. De regeling tot alie stoomketels uit te strekken ontmoette be-zwaar. omdat de ketels onder het transport zoo lijden en dus een nieuwe beproeving noodig is. Daarop is gevolgd een korte discussie in de Tweede Kamer, waarbij de heer Pijnacker Hordijk er op wees, dat de door den Minister aangevoerde redenen naar zn'n meening niet steekhoudend waren. Welnu, ik schaar ron' in dat opzicht aan de zijde van den heer Hordijk ; ik kan niet inzien, dat de stoomketels door het vervoer zoodanig zullen lijden, dat zij zonder verder onderzoek voor het gebruik onveilig worden. Ik kan mij begrijpen, dat dergelijke ketels lek worden en dat men er bij het gebruik dus last van zal krijgen , maar wat de veiligheid betreft, ik geloof dat, behoudens een enkele uitzon-deriug, daarvoor geen gevaar zal bestaan. En wanneer die uitzonderingen zich voordoen , zal men dat in den regel wel aan de buitenzijde van de ketels kunnen bemerken. Ik meen evenwel dat, wanneer voldaan werd aan den wensch van den heer Hordijk , in dat opzicht de Indische industrie daaraan niet veel zou hebben. Het bezwaar zit ergers anders. En daarom zou ik op dit punt nog gaarne even de aandacht van den Minister willen vestigen , al verlang ik op dit oogen-blik daaro.ntrent ook geen antwoord van Zijn Excellentie; ik spreek slechts de hoop uit, dat hij bij nadere overweging aan die opmerkingen gevolg zal willen geven. Er bestaan in Indië , evenals bij ons te lande, voorschriften omtrent de vergunning en de beproeving van stoomketels. Nu is, geloof ik , in den loop van dit jaar vanwege het departement van burgerlijke openbare werken in Indië verschenen een nieuwe uitgave van de daar geldende bepalingen , waaraan is toegevoegd een reeks van voorschriften, waaraan ketels, om vergunning te verkrijgen . moeten voldoen. Dat staat er wel niet met ronde woorden in. maar het volgt, meen ik, uit den vorm waarin die voorschriften zijn gepubliceerd. Nu zou ik den Minister er wel op willen wijzen, dat het van belang is voor de Indische industrie en ook van onze ketel-fabrikanten , indien er een overleg kon plaats hebben tusscheu het stoonr.vezen in Indië en hier te lande, ten einde te krijgen zooveel mogelijk gelijksoortige bepalingen. De eisenen voor de veiligheid zijn toch in Indië dezelfde als hier. En daarom, meen ik, dat er ook geen bezwaar tegen zou bestaan om, behoudens een enkele kleine afwijking, de bepalingen in Indië geheel gelijk te doen luiden als hier. En wanneer op die wijze overeenstemming wordt verkregen tusscheu de bepalingen in ludië en hier, dan zou ik willen vragen of het niet mogelijk zou zijn , en daardoor zou worden te gemoet gekomen aan het bezwaar van den heer Hordijk, dat ons stoom wezen hier te lande gemachtigd werd om ketels voor Indië, wat de constructie en de afmetingen betreft, goed te keuren en bier zooveel mogelijk onder waterdruk te beproeven. Ik zeg voor zoover het mogelijk is, omdat bijna alle ketels der suikerfabrieken , die een groot deel der in Indië gebruikte ketels uitmaken, in stukken naar Indië moeten vervoerd worden om daar te worden in elkaar geklonken en beproefd. Nu zou het voor de industrie een zaak van groot belang zijn , als zü wi.-t, dat een in Nederland onder Rijkskeur van het stoomwezeu geleverde ketel voldeed aan de Indische eisenen. En in de derde plaats zou ik willen vragen, of, indien het wegens den grooten afstand in Indië voor den inspecteur van het stoomwezen niet mogelijk is spoedig genoeg ter plaatse te zijn, geen genoegen zou kunnen worden genomen met een beproeving onder waterdruk door twee vau den eigenaar van dien ketel on-afhankelijke deskundige personen, als namelijk die ketel, wat constructie en afmetingen betreft, in Nederland door het stoom-wezeu is goedgekeurd. Een i'iiderzoek onder waterdruk vau stoomketels is een hoogst</p>
<p>eenvoudige zaak , zoodat er langs dezen weg geen gevaar behoeft te bestaan dat aan de veiligheid zal worden te kort gedaan. Tevens zou daardoor de Nederlandsche nijverheid gebaat worden , omdat de Nederlandsche ketels daardoor een premie, waartegen niemand bezwaar kan hebben , zouden krijgen boven de buitenlandsehe. Zooals gezegd , ik verwacht geen antwoord van den Minister, maar ik hoop, dat hu' mijn opmerkingen zal willen overwegen. Verder wensch ik nog een woord te spreken over de wijze van aanbesteding aan het Departement van Koloniën, ook daar blh'vende op mijn eigen terrein, namelijk op het gebied van do metaal-industrie, en wel in verband met de gedachten-wineling daarover in de Tweede Kamer. Op bladz. 82 van het Voorloopig Verslag dier Kamer vind ik het volgende: .Daarom werd den Minister gevraagd, of hu' in de bestekken bepalingen ten behoeve van de arbeiders zou willen opnemen. Men gaf in overweging in de bestekken of contracten te bepalen , dat de normale arbeidstijd moet zijn 10 uren; dat voor overwerk 25 percent verhooging moet worden gegeven, voor nachtwerk , te rekenen van 10 uur 's avonds tot 5 uur 's ochtfnds, 50 per-cent en voor Zondagsarbeid 100 percent, en dat het minimum-loon moet bedragen 22 cent per uur." Naar aanleiding daarvan antwoordde de Minister op bladz. 53 van zijn Memorie van Antwoord: op welke gronden hu' meent niet op een dergelijk voorstel te kunnen ingaan. Daarna is gevolgd een vrij uitvoerige bespreking door drie werkmansleden — althans zoo noemen zij zich — der Tweede Kamer, waarop weer gevolgd is een korte beantwoording van den Minister. Ik stel er prijs op om te zeggen dat ik geheel sta aan de zijde van den Minister en dat ik meen, dat al hetgeen hij tegen het daar voorgestelde heeft ingebracht, ten volle zn'n waarde heeft. De Minister heeft er in de eerste plaats op gewezen, dat het ondoenlijk is dergelijke bepalingen in het leven te roepen, omdat men ze niet zou kunnen controleeren. Iets anders is het of dergelijke werken onder eigen toezicht en op eigen terrein worden uitgevoerd, dan wel of ze in de fabrieken der aannemers worden uitgevoerd. In de tweede plaats heeft de Minister er te recht op gewezen , dat de buitenlandsehe concurrentie door den Nederlandschen Staat — en voeg er bij de Nederlandsche industrie — niet kunnen worden gemist.</p>
<p>, Wij hebben daarmede rekening te houden en indien men bezwarende bepalingen ging maken voor de Nederlandsche industrie, zou men een voordeel aan de buitenlandsehe geven, tenzij dat men middelen mocht zien — en de heeren voorstanders van een dergelijken maatregel staan niet voor veel! — om die controle ook toe te passen op de buitenlandsehe fabrieken. In de derde plaats heeft de Minister bij het mondeling debat verklaard dat men een dergelu'ke regeling niet alleen voor het Departement van Koloniën, dat betrekkelijk van ondergeschikt belang was, moest maken, maar een algemeene regeling voor alle fabrieken hier te lande. In al die drie punten beu ik het geheel eens met den Minister en wanneer men mij vraagt waarom ik het noodig vind dit, dat naar mijn meening goed gezegd is, nog eens te herhalen, antwoord ik, dat door de leden der Kamer, die het punt ter sprake hebben gebracht, de beweringen van den Minister zijn afgewezen als doctrinair, terwijl zij van prof. Treub, wiens meening met die vau den Minister overeenstemde en dien men niet vau vooringenomenheid kan verdenken zeiden , dat hy een theorethicus is. Ik meende dat het eenige waarde zou kunnen hebben voor den Minister, wanneer ik, als man van de prac-tijk, mijn meenins stel tegen die van andere mannen van de practyk, en den Minister zeide, dat ik het geheel eens was met hetgeen hij op zoogenaamde doctrinaire gronden te berde heeft gebracht. Deze zaak heeft, zooals ik reeds zeide, een algemeene strekking en geldt een meer algemeen beginsel. Ik zal niet in détails treden , want ik zou vreezen, dat ik dan al te veel van het geduld der Kamer zou vergeu, maar wensch toch een paar punten aan te roeren. Men heeft te kennen gegeven , dat men wenschte bepalingen omtrent maximum arbeidstijd en minimum loon. Dien maximum arbeidstyd wenschte men, omdat de fabrikanten zoo licht geneigd zijn over te laten werken, wat voordeelig voor hen zou zijn en dat er dus een zekere straf op moet gesteld worden , in den</p>
</SGDTEKST>
